Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ Α ΕΩΣ …

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ Α ΕΩΣ …
Lykourgos Chatzakos

Λυκούργος Χατζάκος,

πολιτικός επιστήμονας, δημοσιογρ. & συγγραφέας

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ Α ΕΩΣ …

Από την αρχή της θητείας του (2002) ο Πρόεδρος Erdogan, μοχθεί επί δύο, περίπου, δεκαετίες  να υλοποιήσει το όραμά του, το οποίο εστιάζει στην διαμόρφωση της χώρας του ως της αδιαμφησβήτητης περιφερειακής δυνάμεως, με απόλυτη στρατιωτική και οικονομική ισχύ, εις τρόπον ώστε κλιμακηδόν να καταστεί ως η Αυτοκρατορική της πρόγονος, παγκόσμια δύναμη με καθοριστικό ρόλο στο διεθνές πεδίο.

Σημείο αφετηρίας πρέπει να θεωρείται η στροφή -προ δεκαετίας περίπου-, από τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Αγκύρας και η αποστασιοποίησή της από την Ε.Ε.

Προφανώς, για τον κ. Erdogan και τον τότε στενό συνεργάτη του και θεωρητικό του «νέο-Οθωμανικού δόγματος» κ. Davutoglou, η εικόνα μιας Τουρκίας, η οποία «παρακαλούσε» έξω από την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ένταξη δεν ανταποκρίνονταν στο μέγεθος και τις δυνατότητες της χώρας και κυρίως απείχε έτη φωτός από το όραμά τους.

Αρχικά, η έκρηξη στις Αραβικές χώρες που είχε ως επακόλουθο το κύμα της «Αραβικής Άνοιξης», εξυπηρέτησε απόλυτα τους σχεδιασμούς της Αγκύρας. Η πτώση των φιλοσοβιετικών, απολυταρχικών καθεστώτων τα οποία είχαν επιβληθεί κατά την αποαποικιοποίηση στις χώρες αυτές και σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, είχε ως συνέπεια την άνοδο της ισχύος και της απήχησης των «αδελφών Μουσουλμάνων» και την πρόσκαιρη ισχυροποίηση του πολιτικού Ισλάμ.

Η πτώση του Muamar Kadafi στην Λιβύη και η περίοδος «ασυναρτησίας» κατά την αρχική φάση της μεταβολής, η ανατροπή του Hosni Mubaraq στην Αίγυπτο και η εγκατάσταση των «Αδελφών Μουσουλμάνων» στην εξουσία, με Πρόεδρο τον ένθερμο υποστηρικτή της αδελφότητας Mohamad Morsi, έδειξαν να διαμορφώνουν το κατάλληλο έδαφος για την υλοποίηση των σχεδιασμών της Τουρκικής ηγεσίας.

Ακολούθησε η σύγκρουση με το Ισραήλ -υπόθεση Mavi Marmara- και η επιχείρηση του Τούρκου ηγέτη να καταστεί ως ο προστάτης των Παλαιστινίων, ρόλος ο οποίος παραδοσιακά σηματοδοτεί για τον Αραβικό και ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο τον φυσικό ηγέτη της dar al salam (της «Χώρας της Ειρήνης», κατά τον μουσουλμανικό τρόπο διαχωρισμού του κόσμου), δηλαδή της περιοχής όπου κυριαρχεί το Ισλάμ.

Αυτό, η δημιουργία ενός Μουσουλμανικού τόξου από τον Ατλαντικό (χώρες Μαγρέμπ και εν γένει της Β. Αφρικής) μέχρι την Μέση Ανατολή υπό την άμεση, ισχυρή επιρροή και την καθοδήγηση της Άγκυρας   αποτελούσε τον πρώτο στόχο στην εξωτερική πολιτική της νέο-Οθωμανικής Τουρκίας των Ερντογάν και Νταβούτογλου.

Ατυχώς για αυτόν, η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο και η εμπλοκή -έστω και υποτονική-, των Δυτικών στην Λιβύη οδήγησαν τον σχεδιασμό αυτόν του Τουρκικού επιτελείου σε αποτυχία.

Ο δεύτερος στόχος που τέθηκε στον σχεδιασμό του Erdogan ήταν η εκδίωξη του Assad από την Συρία. Αυτό, ευνοήτως, συνιστούσε sine qua non  προϋπόθεση για την επέκταση της Τουρκικής επιρροής και την διείσδυση στην Μέση Ανατολή.

Το δόγμα «μηδενικών προβλημάτων» με τις όμορες χώρες, μία ακόμη σύλληψη του κ. Νταβούτογλου, οδήγησε στην συνεχή παρουσία του τελευταίου, μετά την πτώση του καθεστώτος Sadam Husein -αρχικά ως ειδικού απεσταλμένου του Προέδρου και μετά ως Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας- στην Βαγδάτη και το Β. Ιράκ, δηλαδή το Αυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν.

Αυτό για τον Τουρκικό σχεδιασμό είχε ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί αφ’ ενός δημιουργούσε μία ορατή Τουρκική παρουσία στο μαλακό υπογάστριο της Δαμασκού· αφ’ ετέρου, παρέβαλε ένα σώμα ανάσχεσης στην προσπάθεια της ανταγωνιστικής Τεχεράνης για την πρωτοκαθεδρία στην Μέση Ανατολή. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι η αυξανόμενη Ιρανική, Σιϊτική επιρροή στο νέο Ιράκ -ιδιαιτέρως μετά την αποχώρηση των μαχίμων Αμερικανικών δυνάμεων- και η παρουσία του Άσαντ στην Συρία και της Σιϊτικής Ηezbollah στον Λίβανο, συνιστούσε μία σφαίρα σιϊτικής επιρροής, εντός της οποίας η Άγκυρα δεν είχε ελπίδα παρουσίας.

Για την επιτυχία του στόχου του αυτού, δεν δίστασε -όπως αναλυτές συγκλίνουν- να στηρίξει την ισχυροποίηση του ISIS, τουλάχιστον κατά την αρχική φάση συγκροτήσεώς του.

Ως τρίτο -αλλά ίσης βαρύτητας με τους δύο προηγουμένους-, στόχο του έθεσε την ανάσχεση της Κουρδικής προελάσεως στις όμορες με την Τουρκία, περιοχές της Συρίας. Και αυτός ο στόχος του στέφθηκε από … αποτυχία καθ’ όσον οι Κουρδικές δυνάμεις αποδείχθηκαν ο πλέον αξιόπιστος συνομιλητής και σύμμαχος της Δύσης, κατισχύοντας της συμμορίας ψυχοπαθών του Abu Baqr Al-Baghdadi, καταλαμβάνοντας και την Ράκα, την πρωτεύουσα του αυτοαποκαλούμενου Χαλιφάτου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Author’s Posts